Alleen begint het te knagen. Je zegt ja tegen nog een overleg, want wie doet het anders? Je ligt wakker van een besluit dat je moest uitvoeren, maar niet kon verdedigen. Je organisatie is zo stroperig dat je je afvraagt of je er nog iets verandert. En een avond op de bank voelt als verraad aan de mensen voor wie je het doet.

Misschien zeggen mensen om je heen al dat je "wat rustiger aan moet doen". Superbedankt voor het advies, maar je gaat heus niet stoppen met om de wereld geven. Die luxe heb jij helaas niet.

Ik weet hoe dat zit. Vijftien jaar probeerde ik de wereld te veranderen zonder op mezelf te letten, eerst als activist bij de VN, daarna als diplomaat. Tot ik omviel. Toen ik weer overeind krabbelde, begon ik mijn onderzoek: kun je je idealen trouw blijven zonder er zelf aan onderdoor te gaan? Zomaar iets wat ik me ineens afvroeg.

Het korte antwoord is ja. Het lange antwoord heet gezond activisme. Je zou er een boek over kunnen schrijven, en dat heb ik dus ook maar gedaan.

Zullen we kijken hoe dat er voor jou uitziet?