More than just techniques.

Actie is erop gericht om de wereld mooier, fijner en leuker te maken. Waarom zou actie dan zélf niet mooi, fijn en leuk zijn? In mijn boek beschrijf ik dat een van de grootste valkuilen van actie is dat je gaat lijken op datgene wat je probeert te bestrijden. Actie is altijd een ‘ja’ en een ‘nee’ tegelijk; je zegt nee tegen het oude, het onderdrukkende, het corrupte, het verstikkende. En je zegt ja, ten eerste tegen jezelf, en ten tweede tegen de betere manier, de mooiere toekomst, de mensen wiens leven beter zal worden door de actie.

Is je actie meer gericht op de 'ja' of op de 'nee'?

Je staat dus altijd voor de keuze: is je actie meer gericht op die ‘nee’ of op die ‘ja’? Ga je je actie vormgeven op een manier die lijkt op het oude systeem of gebruik je je creatiekracht en creëer je een nieuwe manier, die meer lijkt op de wereld zoals je die voor je ziet?

Veel politici hebben op de harde manier geleerd dat je een extreemrechtse populist niet bestrijdt door zijn woordgebruik of zijn harde toon over te nemen. Je beschadigt daar jezelf mee en maakt de populist juist groter. Politiegeweld ga je niet tegen door dan maar zélf een ’er op zijn kop te meppen. Dat geeft misschien een seconde een gevoel van daadkracht, maar je zult snel hardhandig worden ingerekend. De sterkste vormen van actie zijn juist die momenten dat mensen het alternatief laten zien. Een vreedzame betoger met een roos die een colonne tanks tegenhoudt. Martin Luther King die over liefde preekt, terwijl zijn tegenstanders alleen maar haat verspreiden.

“Je bevrijding van het onderdrukkende systeem begint al tijdens je actie, het is niet iets wat pas daarna komt.”

Meet: pleasure activism.

Activist, facilitator en schrijver adrienne maree brown introduceerde het idee van pleasure activism: activisme dat gericht is op plezier, levensvreugde en fijnheid, in plaats van activistisch afzien, dat gericht is op schaamte, schaarste en zelfonderdrukking.

Pleasure kun je natuurlijk vertalen als plezier, maar het betekent ook genot. Het zit ook op een dieper niveau: wanneer je op zoek gaan naar de diepste ‘ja’ in jou, naar de sensuele en bijna erotische kracht van een full-body yes, dan heb je de meeste toegang tot je wijsheid en intelligentie. Brown wijst erop dat de samenleving ons bijna heeft afgeleerd om te vertrouwen op ’wat goed voelt’: je erotische verlangens zijn zondig, je behoefte om te slapen is lui, je zin in eten is iets wat je moet controleren en beheersen. De signalen van je lijf moet je wantrouwen, je moet je ervoor schamen, je moet ze negeren. Dat is wat het onderdrukkende systeem je heeft geleerd.

Als je dus dat onderdrukkende systeem omver wilt gaan werpen, mag je je van je interne boeien ontdoen. Doe wat goed voelt! Doe wat leuk is! En doe het met de mensen die je een fijn gevoel geven. Zo simpel is het.

Naar een demonstratie als een mini-vakantie.

Je kunt naar een demonstratie gaan uit plichtsbesef, alsof je een taak doet voor je baas, of als een soort militaire oefening waarbij alles perfect moet. Maar je kunt ook naar diezelfde demonstratie gaan als een minivakantie, waarbij je de zon op je gezicht voelt, je laat voeden door de energie die je daar voelt van andere mensen, waarbij je contact legt en grapjes maakt met de mensen naast je en je in je hart laat raken door de speeches en spandoeken.

Het is allebei actie, maar met een heel andere insteek. En als je actie leuk maakt, zul je ook sneller anderen inspireren. Denk maar eens aan welk spandoek het vaakst gefotografeerd wordt: die hele serieuze, of die met die creatieve woordgrap?

Zeg maar dag tegen perfectionisme.

Perfectionisme is een onderdrukkingsmechanisme van het oude systeem. Echte bevrijding ligt in fouten mogen maken. Je mag proberen, rommelig zijn, rusten, hulp vragen, zeggen als het even niet gaat.

Als actie leuk, moeiteloos en rommelig mag zijn, dan wordt het iets wat je met je hele lichaam doet, en dan kun je het ook veel langer volhouden. Actie heeft alles in zich om voedend, helend, inspirerend en opwindend te zijn. Mits je je daarvoor openstelt.

Een goede vuistregel is: hoe meer je actie op een feestje lijkt, hoe beter het is. Denk aan de queers die na de donkere nachten in de New Yorkse cel in 1969 Gay Pride bedachten. Plezier, zichtbaarheid, gezamenlijkheid, flirten, feesten: alles wat die razzia’s niet waren. Denk aan de mensen in Washington die dit jaar ineens oog in oog stonden met Trumps Nationale Garde. Hun beste reactie? Met z’n dertigen rond die dreigende militairen staan twerken.

Zoals de grote filosoof Beyoncé ons leert: If we are going to heal, let it be glorious.

Actie brengt verbinding. Actie brengt vriendschap. Actie is sexy. Actie brengt community, inspiratie, plezier en uitdaging. Het voedt je ziel.