Vastzitten in de actiestand, of naar jezelf turen.

Ik ken mensen die zo vastzitten in de actiestand dat ze nooit naar hun binnenste kijken. Vraag hun wat ze voelen en ze weten het niet. Hun blik is puur extern gericht, alsof de buitenwereld alle antwoorden op hun vragen biedt.

En ik ken mensen die zo fulltime bezig zijn met luisteren naar hun eigen gevoel, dat ze geen idee meer hebben van wat er in de wereld om hen heen gebeurt. Ze roeren eindeloos in hun eigen ziel en zijn dan verbaasd dat ze zich eigenlijk alleen maar slechter en slechter voelen.

Gezonde actie is een balanceeract tussen deze twee uitersten.

Wat gebeurt er als je alleen maar naar buiten slaat? Dan word je wat Prentis Hemphill noemt een martyr for the movement: een martelaar die zichzelf opoffert, maar ondertussen steeds minder effectief wordt. Je raakt verbitterd, uitgeput en cynisch. Je begint te lijken op datgene waar je tegen vecht. Je wordt hard waar je zacht wilde zijn, gesloten waar je open wilde blijven.

En wat gebeurt er als je alleen maar naar binnen kijkt? Dan word je wat James Baldwin the most dangerous person noemde: iemand die denkt dat persoonlijke verlichting genoeg is terwijl de wereld in brand staat.

Je window of tolerance heeft een boven- en een onderkant. Het wordt niet groter door jezelf constant over je grenzen te duwen. Het wordt ook niet groter door je alleen maar terug te trekken in veiligheid. Het wordt groter door zachte, consistente beweging tussen binnen en buiten.

“Een revolutie zonder vreugde is geen revolutie maar een nieuwe vorm van onderdrukking.”

De wereld heeft de hele jou nodig.

Dit is misschien wel het moeilijkste van gezond activisme: accepteren dat je nooit ‘klaar’ bent met jezelf voordat je de wereld ingaat. En dat je nooit ‘klaar’ bent met de wereld redden voordat je naar jezelf kijkt. Het is een eeuwige dans, een levenslange kunst.

Dus de volgende keer dat je denkt: ‘ik moet eerst mijn shit op orde hebben voordat ik iets kan betekenen’: bullshit. Begin waar je bent, met wat je hebt, rommelig en imperfect.

En de volgende keer dat je denkt: ‘ik heb geen tijd voor zelfzorg, de wereld heeft me nu nodig’: ook bullshit. De wereld heeft jou nodig, ja. Maar de hele jou. De jou die kan huilen én organiseren. Die kan rusten én rennen. Die naar binnen durft te kijken én naar buiten durft te stappen.

Balanceren tussen adem en actie is geen luxe. Het is de voorwaarde voor duurzame verandering. Want een beweging die bestaat uit gebroken mensen breekt zelf ook. Een revolutie zonder vreugde is geen revolutie maar een nieuwe vorm van onderdrukking.

Dus adem. En handel. En adem weer. En handel weer.